|
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
Recensie voorstelling
BN/De Stem - 08 december 2008
BN/De Stem - 08 december 2008 |
De formatie Pater Moeskroen wordt al jaren geroemd als feestband die folk en pop met absurde humor combineert.
Tijdens hun nieuwe theatertoer tappen ze voor het eerst uit een vaatje dat volledig iemand anders toebehoort: Pater Moeskroen Komt Van Het Dak Af is een avondvullend eerbetoon aan zanger, songschrijver en producer Peter Koelewijn.
De in 1986 opgerichte groep is hem iets schatplichtig. Koelewijn, die eind jaren vijftig aan de wieg stond van de Nederlandse popmuziek, produceerde de twee hits waarmee Pater Moeskroen in 1991 zijn naam als pretorkest definitief vestigde. Alleen tijdens de eerste twee regels van de vanaf tape gestarte theatershow is Koelewijn zelf even te horen. Daarna neemt het zestal, met steeds wisselende zangers in de spits, het roer over en volgt er een even merkwaardige als onsamenhangende show vol bekende en onbekende liedjes, die zowel qua stijl, vorm, genre en arrangement nagenoeg niets met elkaar te maken hebben. Behalve dan dat Koelewijn het origineel schreef of de liedjes, van uiteenlopende artiesten als Bonnie St. Claire, Conny Vandenbosch, Ronnie & De Ronnies, Egbert Douwe, Polle Eduard en Nico Haak, produceerde. Dat maakt dat het verrassingselement groot is. Vooral de manier waarop de groep een aantal songs op geheel eigen wijze verbouwt en muzikaal vakmanschap combineert met humor, zorgt ervoor dat het publiek een aantal keren zingend en klappend van zich laat horen. Vooral Je Wordt Ouder Papa, dat gespeeld met wasbord, saxofoon en trekzak een fraaie Americana- bewerking ondergaat, en het van Bots geleende Zeven Dagen Lang, dat van origine al een feestelijke folksong is, zijn Pater Moeskroen op het lijf geschreven. Toch is het allemaal net iets te veel van het goede. Niet dat het rocken in spreidstand à la Status Quo hen in Angeline, Mijn Blonde Sexmachine slecht afgaat of dat een paar gevoelige songs van Koelewijn niet met respect behandeld wordt (KL 204, Als Ik God Was is als rustpunt bijzonder geslaagd), de groep is toch op zijn best als ze muzikaal dicht bij huis blijft. Vooral multi-instrumentalist Vincent van Lent verkeert in een bloedvorm. Hij speelt sterk op alles waar geluid uit komt, maar vooral zijn trompetsolo's zijn werelds.
Opvallend is dat de hoogtepunten van de avond precies die nummers zijn die juist het verst van Koelewijn af liggen. En de bewerkingen waarin het zestal met doedelzak, mandoline, trommels en veel toeters en bellen er een ouderwets eigengereid feestje van maakt. Hilarisch is de a capella medley waarin de groep zich in twee strijdende teams van drie opsplitst. Heel origineel zijn soms ook de compleet uit zijn verband gerukte thema's van liedjes, zoals dat van Pappie Loop Toch Niet Zo Snel van Herman van Keeken op drie fluiten.
Dit programma is vooral voor oudere jongeren die het liefst een heel jaar lang een Nederlandstalige Top 2000 zouden horen, een feest van herkenning cq. een verrassend zoekplaatje.
'Pater Moeskroen Komt Van Dat Dak Af' is nog te zien op 11/12 in De Maagd in Bergen op Zoom, op 12/12 in De Kring in Roosendaal en op 13/12 in De Bussel in Oosterhout.
